Tadeusz Gaworski – Cichociemny

Tadeusz Gaworski – Cichociemny

ps.: „Anila” „Lawa”, „Tadziunio”

Gaworski_Tadeusz-213x300 Tadeusz Gaworski - Cichociemnyvel Tadeusz Gazda

Ur. 25 grudnia 1916 w Radomiu, zm. 5 kwietnia 1963 w Londynie – oficer Wojska Polskiego, kapitan piechoty służby stałej, cichociemny.

II wojna światowa

We wrześniu 1939 roku służył w Ośrodku Zapasowym 5. Dywizji Piechoty w czasie obrony Lwowa. Po aresztowaniu udało mu się uciec. 18 grudnia przekroczył granicę polsko-węgierską. W lutym 1940 roku znalazł się we Francji, w Szkole Podchorążych Piechoty w Camp de Coëtquidan. Następnie przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie służył jako dowódca plutonu w 7. Batalionie Kadrowym Strzelców 3. Brygady Kadrowej Strzelców, następnie w 1. Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej.

Cichociemny

Zgłosił się do służby w Kraju. Po przeszkoleniu konspiracyjnym ze specjalnością w dywersji zaprzysiężony 14 stycznia 1942 roku i przeniesiony do Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza. Oczekując na zrzut w Polsce ochotniczo brał udział w akcjach brytyjskich Commando na wybrzeżu francuskim.

Gaworski_Tadeusz_zolnierze-300x188 Tadeusz Gaworski - Cichociemny

Żołnierze kompanii lotniczej por. Tadeusza Gaworskiego „Lawy” Grupy Kampinos Armii Krajowej – Wymarsz kompanii na wypad – żołnierze idą wiejską drogą. Na koniu dowódca 1 plutonu st. ogniomistrz Jerzy Baumiller ps. „George”. Z tyłu pluton ppor. Tadeusza Nowickiego ps. „Orlik”

Zrzucony do Polski w nocy z 25 na 26 stycznia 1943 roku w operacji lotniczej „Brace”. Początkowo dostał przydział do Okręgu Wołyń AK. Po jego cofnięciu w marcu 1943 roku, w Wydziale Lotnictwa Oddziału III Operacyjnego Komendy Głównej AK jako dowódca specjalnego plutonu lotniczego. W czerwcu 1944 roku przeniesiony do warszawskiej „Bazy Lotniczej”.

W pierwszych dniach powstania warszawskiego dowodził plutonem w ramach ataku na Lotnisko Okęcie. Po niepowodzeniu tego ataku udał się do lasów Sękocińskich, Chojnowskich, potem do Puszczy Kampinoskiej. Jego pluton wszedł w skład pułku „Palmiry-Młociny” jako szturmowa kompania lotnicza. Brał udział w zwycięskim wypadzie na Truskaw, gdzie rozbito batalion z kolaboracyjnej brygady SS RONA. Uczestniczył także w starciu pod Małocicami i ataku na tartak w Piaskach Królewskich.

Gaworski-Fadeusz-Oddzial-powstanczy-Lawy-podczas-posilku-300x204 Tadeusz Gaworski - Cichociemny

Oddział powstańczy ‚Lawy’ podczas posiłku przed chałupą we wsi Łbiska niedaleko Piaseczna, sierpień 1944

W czasie bitwy pod Jaktorowem pułk „Palmiry-Młociny” został rozbity, jednak Gaworskiemu udało się wyprowadzić swoją kompanię z kotła. Przebijając się na obszar znajdujący się pod kontrolą 25. Pułku Piechoty AK został ranny na początku października w czasie jednej z potyczek w lasach Brudzewickich. Jego oddział zdemobilizowano 8 października 1944 roku. Do stycznia 1945 leczył się i w czasie leczenia pracował w konspiracji. 15 stycznia 1945 roku został awansowany na stopień kapitana.

Po wojnie

W 1945 roku wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie się osiedlił. Pracował jako projektant małych kotłów wysokociśnieniowych.

Gaworski-Tadeusz-kompania-300x191 Tadeusz Gaworski - Cichociemny

żołnierze kompanii por. Tadeusza Gaworskiego

Jego wspomnienia pt. Z dziennika ukazały się w książce Drogi cichociemnych (Londyn 1972, Warszawa 1993, 2008). Pistolet Gaworskiego, Colt M1911, znajduje się obecnie w zbiorach Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie.

Odznaczenia

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari – dwukrotnie, 15 stycznia 1945 roku i 18 maja 1946 roku
Krzyż Walecznych – 17 stycznia 1946 roku.

Życie rodzinne

Syn Andrzeja, właściciela garbarni i Ewy z domu Gembczyk. Ożenił się w 1942 roku z Aliną Mazurkiewicz (ur. w 1923 roku), z którą miał dwóch synów: Andrzeja (ur. w 1950 roku) i Marka (ur. w 1953 roku).

Źródła:
  • informacje własne
  • Wikipedia
  • biogram uczestnika Powstania Warszawskiego 1944.pl
  • Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 1. Oleśnica: Firma „Kasperowicz – Meble”, 1994, s. 42–43. ISBN 8390249901.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1984, s. 312. ISBN 8321105378.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni 1941–1945 – Sylwetki spadochroniarzy. Wojskowy Instytut Historyczny, s. 108.