Romuald Bielski – Cichociemny

Romuald Bielski – Cichociemny

BIELSKI-Romuald-ppłk-sap-226x300 Romuald Bielski - Cichociemnypseud.: „Bej”

Ur. 14 lipca 1899 w Starem koło Połtawy, zm. w 1944 w Warszawie – zawodowy oficer Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, podpułkownik saperów Polskich Sił Zbrojnych, cichociemny, powstaniec warszawski.

 

Od 1917 roku należał do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i POW w Mławie.

W 1919 roku walczył w 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego, w latach 1919–1920 w Szkole Podchorążych Saperów. Od 1920 roku służył w 2 Zapasowym Batalionie Saperów, 2 Pułku Saperów Kaniowskich i ponownie w 2 Zapasowym Batalionie Saperów.

W 1931 roku wydał książkę Zarys historii wojennej drugiego pułku saperów kaniowskich w serii Zarys Historii Wojennej Pułków Polskich 1918–1920 (wyd. Wojskowe Biuro Historyczne).

W okresie międzywojennym aktywny jako działacz harcerski, w TPH, w latach 1933–1936 pilot Chorągwi Lubelskiej. W  latach 1936–1937 sekretarz Komendy Hufca Puławy.

II wojna światowa

We wrześniu 1939 roku kierownik zapasu w Dowództwie Saperów Naczelnego Wodza. 18 września przekroczył granicę polsko-rumuńską, internowany w Rumunii. Od stycznia 1940 r. we Francji, w Dowództwie Saperów Sztabu Naczelnego Wodza.

Od czerwca 1940 r. do lipca 1942 r. w Wielkiej Brytanii, kierownikiem referatu w Szefostwie Motoryzacji i Broni Pancernej, następnie w Sztabie 1 Korpusu Polskiego. Od lipca 1942 r. w sztabie 2 Korpusu Polskiego.

Cichociemny

Zgłosił się do służby w Kraju. 17 grudnia 1943 r. przeniesiony do dyspozycji Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza. Po przeszkoleniu zrzucony do Polski w ramach operacji lotniczej „Wildhorn 2” w nocy z 29 na 30 maja 1944 r. Samolot Douglas Dakota lądował na lądowisku „Motyl”, 18 km na północny zachód od Tarnowa, koło wsi Wał-Ruda. 

Razem z nim skoczył gen. Tadeusz Kossakowski. Samolot rozładowano, po upływie 7 minut samolot odleciał do Włoch zabierając ekipę w składzie: mjr Zbigniew Sujkowski ps. Leliwa, Wygoda, płk Roman Rudkowski ps. Rudy, emisariusz Stronnictwa Ludowego Jan Domański ps. Bartnicki.

Dostał przydział do Wydziału Broni Szybkich Oddziału III Komendy Głównej Armii Krajowej.

Awanse

podporucznik – 1 sierpnia 1920
porucznik – 14 lutego 1923
kapitan – ze starszeństwem od 1 stycznia 1932.

Odznaczenia

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
Krzyż Niepodległości
Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 „Polska Swemu Obrońcy”
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Medal Międzysojuszniczy „Médaille Interalliée”
medal Pro Ecclesia et Pontifice.

Życie rodzinne

Syn Leonarda i Marii z domu Krasuckiej. Ożenił się z Eugenią Bejgorowicz, z którą miał 2 synów, Jana (ur. 1924 r.) i  … (ur. 1927 r.).

Upamiętnienie

PL_Warsaw_st_Hyacinth_church_cichociemni_commemorative_plaque-229x300 Romuald Bielski - Cichociemny

Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych

CC-tablica-JW-GROM-204x300 Romuald Bielski - Cichociemny

tablica upamiętniająca poległych Cichociemnych
w Sali Tradycji JW GROM

W lewej nawie kościoła św. Jacka przy ul. Freta w Warszawie odsłonięto w 1980 roku tablicę Pamięci żołnierzy Armii Krajowej, cichociemnych – spadochroniarzy z Anglii i Włoch, poległych za niepodległość Polski. Wśród wymienionych 110 poległych cichociemnych jest Romuald Bielski.

W Sali Tradycji Jednostki Wojskowej GROM znajduje się tablica upamiętniająca Cichociemnych Spadochroniarzy Armii Krajowej, którzy oddali życie za Ojczyznę.

 

 

 

Uwagi

Według Jędrzeja Tucholskiego dwie osoby oświadczyły, że zginął, trzecia, że został ranny i po kapitulacji wywieziony ze szpitalem do Rzeszy (Tucholski, 1984, s. 295).

cc-niepodleglosc-200x300 Romuald Bielski - Cichociemny

Źródła:
  • informacje własne
  • Wikipedia
  • biogram uczestnika Powstania Warszawskiego 1944.pl
  • Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 1. Oleśnica: Firma „Kasperowicz – Meble”, 1994, s. 23–24. ISBN 8390249901.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1984, s. 295. ISBN 8321105378.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni 1941–1945 – Sylwetki spadochroniarzy. Wojskowy Instytut Historyczny, s. 234.