Niemir Bidziński – Cichociemny

Niemir Bidziński – Cichociemny

pseud.: „Ziege”, „Bonifacy”

vel Karol Ziege vel Stanisław Urbański

 

BIDZIŃSKI-Niemirkpt.lot_.-rez-215x300 Niemir Bidziński - Cichociemny

kpt. Niemir Bidziński
źródło: JW GROM

Ur. 14 lutego 1904 r. we Lwowie, zm. 4 stycznia 1988 r. w Warszawie – uczestnik wojny polsko – bolszewickiej, oficer Wojska Polskiego, Polskch Sł Zbrojnych na Zachodzie, Sztabu Naczelnego Wodza, Armii Krajowej, cichociemny.

 

 

Uczyl się w szkole powszechnej we Lwowie, od 1915 r. w Szkole Realnej w Louny (Czechy), następnie od 1916 r. w I Państwowej Szkole Realnej im. Mikołaja Kopernika we Lwowie. Jako ochotnik uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, przydzielony do 3 baterii 6 Dywizjonu Artylerii Konnej 2 batalionu zapasowego, ranny. W 1921 r. zdał egzamin dojrzałości.

Od 1921 r. studia na Wydziale Drogowym Politechniki Lwowskiej, w 1925 r. zrezygnował. Od 14 lipca 1926 r. w Szkole Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Poznaniu, od 15 maja 1927 r. w Oficerskiej Szkole Lotnictwa w Dęblinie, przydzielony jakoobserwator w eskadrze obserwacyjnej. Od 21 czerwca 1927 r. przydzielony do 1 batalionu bolonowego 6 Pułku Lotnictwa w Toruniu. W lipcu 1927 roku został przeniesiony do rezerwy.

Od 1929 r. studia w Wyższej Szkole Handlowej w Poznaniu, podczas studiów wiceprezes „Bratniaka”. Awansowany na stopień podporucznika ze starszeństwem od 1 stycznia 1931 r. 13 maja 1932 r. obronił dyplom ekonomisty. Po ukończeniu kursu referendarskiego pracował jako referendarz w Izbie Skarbowej w Poznaniu, następnie pełnił obowiązki naczelnika Urzędu Skarbowego w Wągrowcu.

Od 1935 r. działał w Stowarzyszeniu Pomocy Młodizeży Niezatrudnionej, m.in. zorganizował obóz w Jastarni. Później dyrektor Towarzystwa Obozów i Wczasów, organizował obozy letnie i zimowe w Ubolcu k. Dawigródka oraz na Groniku k. Zakopanego. Od paźdzernika 1938 r. pracownik, od lutego 1939 r. dyrektor placówki Fundacji Stanisława Staszica w Warszawie, m.in. przyuczającej do zawodu młodzież robotniczą.

Awansowany na stopień porucznika 1 stycznia 1936 r.

 

 

II wojna światowa
Bidzinski-Niemir-znak-cc-2-182x400 Niemir Bidziński - Cichociemny

Znak Spadochronowy kpt. Niemira Bidzińskiego

W kampanii wrześniowej 1939 r. nie zmobilizowany, 7 września jako ochotnik, przydzielony jako młodszy oficer 24 Eskadry Rozpoznawczej 2 Pułku Lotniczego (lotnisko Klimontów k. Krakowa), w składzie Armii „Kraków”. M.in. 12 września z lotniska Łuszczów k. Świdnika wykonał lot rozpoznawczy w rejonie Warszawy i Rdomia, dla dowódcy Armii „Poznań” gen. Tadeusza Kutrzeby. 13 września rozpoznawał preprawy i mosty na Wiśle, od Kalwarii do Warszawy. Podczas lotu rozpoznawczego, wskutek ostrzału plot. podwozie samolotu uległo uszkodzeniu. Podczaas lądowania samolot uległ rozbiciu, ranny (złamane żebra).

Bidzinski-Niemir-znak-cc-1-300x158 Niemir Bidziński - Cichociemny

Znak Spadochronowy kpt. Niemira Bidzińskiego

18 września ok. godz. 10 rano wraz z płk. Stefanem Sznuka, dowodcą lotnictwa i obrony przeciwlotniczej Armii „Kraków” przekroczył w Kutach granicę z Rumunią. Z Pireusu przez Morze Śródziemne dopłynął 16 października 1939 r. do Marsylii (Francja).

18 października 1939 r. wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych na zachodzie ood dowództwem francuskim, od listopada w dyspozycji Komendy Głównej ZWZ w Paryżu. Zaprzysiężony na rotę ZWZ 6 grudnia 1939 r.

Jako kurier Naczelnego Wodza 12 lutego 1940 r. przez Belgrad i Budapeszt wyruszyl do Polski z zaszyfrowanymi pismami do gen. Stefana Roweckiego oraz gen. Michała Tokarzewskiego – Karaszewicza, a także z instrukcjami dla harcerstwa oraz w sprawie poboru pod okupacją sowiecką. Dotarł do Polski 1 marca 1940 r., w drogę powrotną wyruszył 10 grudnia 1940 r., przez Słowację, Węgry, Jugosławię, Grecję, Turcję, następnie do Hajfy i samolotem do Jerozolimy, Lagos i Freetown. Stamtąd statkiem w konwoju 518-bis przez Atlantyk dopłynął 27 marca 1941 r. do Liverpoolu, tego samego dnia w Londynie (Wielka Brytania). Po kilku dniach spotkał się z prezydentem Władysławem Raczkiewiczem oraz gen. Kazimierzem Sosnkowskim.

Od kwietnia 1941 r. przydzielony do Oddziału VI (Specjalnego) Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie. W porozumieniu z mjr Haroldem Perkinsem, szefem polskiej sekcji SOE opracował instrukcję (tzw. instrukcja Ziegge) zrzutów lotniczych do kraju, układy świateł określających pozycję i kierunek zrzutu. Wraz z Janem Górskim oraz Maciejem Kalenkiewiczem pracował przy wyważaniu zasobników z bronią i zaopatrzeniem (aby trafiły w ziemię stroną wyposażoną w odbijacz). Rozwiązał problem z łącznością „S-fonów” służących podczas odbioru zrzutów do kontaktu ziemia – samolot, przygotował pokaz działania ich ulepszonej wersji dla generalnicji, w tym gen. Colina Gubbinsa. Uczestniczył w pracach modernizacyjnych anten nadajników radiostacji nadających do Polski.

 

 

Cichociemny

button-zrzuty_200-150x150 Niemir Bidziński - CichociemnyZgłosił się do służby w Kraju. Zrzucony do Polski w nocy z 7 na 8 listopada 1941 r. w operacji lotniczej „Ruction” (dowódca operacji: F/O Stanisław Król, ekipa skoczków nr: I), z samolotu Halifax L-9612 (138 Dywizjon RAF, załoga: pilot – F/O Tadeusz Jasiński, pilot – Sgt. Franciszek Sobkowiak / nawigator – F/O Stanisław Król / radiotelegrafista – Sgt. Walenty Wasilewski / mechanik pokładowy – Sgt. Jerzy Sołtysiak / strzelec – Sgt. Rudolf Mol / oficer łącznikowy – WC Roman Rudkowski / despatcher – Sgt. Józef Chodyra).

Halifax-mk3-300x225 Niemir Bidziński - Cichociemny

Handley Page Halifax

Start z lotniska RAF Linton-on-Ouse, zrzut na placówkę odbiorczą „Ugór” w okolicach miejscowości Czatolin, 20 km od Skierniewic.

Razem z nim skoczyli: por. Jan Piwnik ps. Ponury oraz kurier Delegatury Rządu na kraj ppor. Napoleon Segieda ps. Wera. Skoczkowie przerzucili m.in. cztery radiostacje, dwa odbiorniki radiowe, przywieźli m.in. korespondencję dla Komendy Głównej ZWZ. Samolot w drodze powrotnej musiał lądować w Szwecji, został spalony przez załogę, ewakuowaną do Anglii.

We wrześniu 1942 r., wg. meldunku dowódcy AK karnie przeniesiony do rezerwy, w związku z „ograniczoną dyspozycyjnością”. Wg. innej wersji miał pracować w Fundacji ks. Stanisława Staszica, która jako placówka ZWZ skupowała broń oraz wykonywała skrytki i skrzynie z podwójnym dnem dla samochodów ciężarowych.

 

Edward M. Tomczak – Zrzuty lotnicze i ich odbiór
na terenie powiatu (obwodu ZWZ-AK) łowickiego (1941-1944)
w: Mazowieckie Studia Humanistyczne 2001, nr 7/2 s. 63-122

 

 

Po wojnie

Po wojnie pozostał w Polsce. Do 1949 roku dyrektor Fundacji Stanisława Staszica w Wrszawie, następnie w Żyrardowie.

Od 1 lipca 1949 r. kierownik działu planowania w Biurze Spółdzielni Budowlanych Centrali Spółdzielni Pracy w Warszawie. Od 16 kwietnia 1951 r. starszy inspektor nadzoru technicznego Dyrekcji Budowy Parków Kultury w Warszawie, od 15 marca 1952 r. kierownik techniczny Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w Zielonej Górze.

Od 1 kwietnia 1953 r. projektant w Państwowym Przedsiębiorstwie Biuro Projektów Budownictwa Ogólnego. Od 1 stycznia 1955 r. wicedyrejktor administracyjny Państwowego Zespołu Sanatoriów Przeciwgruźliczych w Otwocku. Od 1 listopada 1956 r. kierownik Grupy Remontowo – Budowlanej. Od 1 września 1957 r. w Centralnym Związku Spółdzielni Mleczarskich w Warszawie.

Później m.in. od 1 maja 1967 r. główny specjalista ds. pomiarów podwodnych w Przedsiębiorstwie Robót Budowlano – Montażowych i Odkrywkowych Przemysłu Kruszyw i Surowców Mineralnych w Aleksandrowie Kujawskim. Od 1 czerwca 1970 r. na emeryturze.

Zmarł 4 stycznia w Warszawie.

 

 

Awanse

 

 

Odznaczenia

 

 

Życie rodzinne

Syn Maurycego legionisty, urzędnika Przedsiębiorstwa Wodociągów we Lwowie oraz Elżbiety z domu Olinkiewicz, nauczycielki. W 1936 r. zawarł związek małzeński z Jolantą z domu Krauze (1911–2001). Mieli córkę Jonatę Magdalenę (ur. 1945 r.) zamężną Lipińską.

W 1955 r. zawarł związek małżeński w Janiną Marią z domu Nowakowską (1913–1974), primo voto Duchniewską.

 

 

 

Upamiętnienie Cichociemnych

jw-grom-pomnik-cc-4-300x248 Niemir Bidziński - Cichociemnyjw-grom-pomnik-cc-3-300x238 Niemir Bidziński - CichociemnyW 1989 r. powstał film dokumentalny „Cichociemni” (scenariusz i reżyseria Marek Widarski).

15 maja 2005 odsłonięto na terenie jednostki specjalnej – Jednostki Wojskowej GROM w Warszawie pomnik poświęcony cichociemnym spadochroniarzom AK. Znaczna część ekspozycji Sali Tradycji jednostki GROM poświęcona jest Cichociemnym.

Od 4 sierpnia 1995 roku jednostka nosi nazwę – Jednostka Wojskowa GROM im. Cichociemnych Spadochroniarzy Armii Krajowej

W 2008 roku powstał film dokumentalny „My cichociemni. Głos żyjących” (scenariusz i reżyseria Paweł Kędzierski).

pomnik-cc-warszawa-761x642-300x253 Niemir Bidziński - Cichociemny

Pomnik CC w Warszawie

7 października 2013 roku w Warszawie przy ul. Matejki, naprzeciwko Sejmu R.P. odsłonięto Pomnik Cichociemnych Spadochroniarzy AK.

cc-boening-300x199 Niemir Bidziński - CichociemnyW 2013 roku powstał film dokumentalny „Cichociemni. Wywalcz wolność lub zgiń” (scenariusz i reżyseria Dariusz Walusiak).

W 2016 roku Sejm R.P. ustanowił rok 2016 Rokiem Cichociemnych. NBP wyemitował srebrną kolekcjonerską monetę o nominale 10 zł upamiętniającą 75. rocznicę pierwszego zrzutu Cichociemnych.

cc-monety-300x157 Niemir Bidziński - Cichociemnycc-pomnik-powazki--300x213 Niemir Bidziński - CichociemnyW 2017 roku PLL LOT umieścił znak spadochronowy oraz podpis upamiętniający Cichociemnych na kadłubie Boeinga 787 (SP-LRG).

Cichociemni są patronem wielu szczepów, drużyn oraz organizacji harcerskich. Opublikowano wiele książek i artykułów o Cichociemnych.

Na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie znajdują się groby kilku Cichociemnych oraz poświęcony Im pomnik „TOBIE OJCZYZNO”

sala-tradycji-grom Niemir Bidziński - Cichociemny

Sala Tradycji Jednostki Wojskowej GROM

button-publikacje_200-300x101 Niemir Bidziński - Cichociemny

 

Źródła:
  • informacje własne
  • Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 4. Zwierzyniec – Rzeszów: Obywatelskie Stowarzyszenie „Ostoja”, 2011, s. 29–33. ISBN 9788393385706.
  • Kajetan Bieniecki: Lotnicze wsparcie Armii Krajowej, Arcana, Kraków 1994 r. ISBN 83-86225-10-6

 

Zobacz także biogram w Wikipedii

 

pl_PLPolski
en_GBEnglish (UK) pl_PLPolski