Leon Bazała – Cichociemny

Leon Bazała – Cichociemny

ps. „Strwiąż”, „Polana”

37-894-210x300 Leon Bazała - Cichociemny

Leon Bazała, plik NAC

Ur. 14 kwietnia 1904 w Chyrowie, zm. 12 marca 1983 w Aleksandrowie Kujawskim – podpułkownik lekarz doktor Polskich Sił Zbrojnych, cichociemny, zastępca szefa sanitarnego Komendy Obszaru Południowo-Wschodniego (Obszaru Lwowskiego) Armii Krajowej, uczestnik walk o Lwów w lipcu 1944 roku, więzień w PRL-u i ZSRR.

 

Urodził w Chyrowie nad rzeką Strwiąż, od której pochodził jego późniejszy pseudonim, w rodzinie Jana i Julii z Banachów. Uczył się w prywatnym gimnazjum O.O. Jezuitów, później w państwowym gimnazjum im. A. Mickiewicza w Samborze (matura 22 maja 1923).

W latach 1923-1929 podchorąży Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Warszawie i student warszawskiej Akademii Medycznej. 20 marca 1929 roku otrzymał dyplom doktora wszechnauk lekarskich.

Od 1929 roku staż w Szpitalu Szkolnym Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. 31 października 1930 roku jako lekarz przeniesiony do 53 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych w Stryju. Od 23 października 1931 roku lekarz 1 Pułku Artylerii Motorowej w Stryju. Od 1 listopada 1935 roku do 15 października 1937 roku hospitant w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, a od 1 listopada 1937 roku do 31 sierpnia 1939 roku wykładowca tej uczelni.

II wojna światowa

W kampanii wrześniowej 1939 roku przydzielony do szefostwa sanitarnego Armii „Karpaty”, przemianowanej 6 września na Armię „Małopolska”. 19 września internowany na Węgrzech. 13 stycznia 1940 roku wstąpił do Armii Polskiej we Francji. Do wiosny pracował w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Coëtquidan i Coumbourg. Od 12 kwietnia 1940 roku dowódca kompanii sanitarnej w 4 Dywizji Piechoty.

Po klęsce Francji referent w szefostwie sanitarnym 1 Brygady Strzelców w Wielkiej Brytanii. Następnie dowódca kompanii sanitarnej tej brygady, 1 stycznia 1943 roku awansowany na majora.

Cichociemny

Zgłosił się do służby w Kraju. 12 kwietnia 1943 roku przeniesiony do dyspozycji Oddziału Personalnego Sztabu Naczelnego Wodza. 13 kwietnia 1943 roku zaprzysiężony. Po przeszkoleniu ze specjalnością w dywersji w nocy z 9 na 10 kwietnia 1944 roku zrzucony do Polski w ramach operacji lotniczej „Weller 3”, na placówkę „Wieszak” w rejonie Mińska Mazowieckiego, k. Zalesia.

Razem z nim skoczyli: por. Adolf Gałacki ps. Maszop, por. Aleksander Piekarski ps. Turkuć, mjr. Edward Piotrowski, ps. Mema. Skoczkowie przerzucili 456 tys. dolarów dla Armii Krajowej.

Szef służby sanitarnej w czasie Akcji „Burza” we Lwowie. Po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną był członkiem delegacji Komendy Obszaru, na rozmowy w Żytomierzu z gen. Michałem Rolą-Żymierskim.

Represje

31 lipca 1944 roku aresztowany przez NKWD, osadzony w więzieniu w Lwowie przy ul. Łąckiego, obozie w Charkowie. Od 5 stycznia 1946 zesłany do obozu NKWD nr 179 Diagilewie koło Riazania. Od lipca 1947 roku w obozie NKWD nr 150 w Griazowcu.

Po wojnie

27 grudnia 1947 roku powrócił do Polski w stanie skrajnego wyczerpania.

Od marca 1948 roku naczelny lekarz uzdrowiska Czerniawa-Zdrój, od czerwca 1949 lekarz naczelny uzdrowiska i sanatorium PKP w Szczawnie-Zdroju. Od 1 listopada 1955 ordynator Sanatorium Kolejowego w Aleksandrowie Kujawskim.

W latach 1954 – 1955 nękany ciągłymi przesłuchaniami przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa.

Od 1 kwietnia 1980 r. na emeryturze. Zmarł 12 marca 1983 roku w Aleksandrowie Kujawskim, pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.

Awanse

podporucznik – ze starszeństwem od 1 marca 1929
porucznik – ze starszeństwem od 1 stycznia 1931
kapitan – ze starszeństwem od 1 stycznia 1934
major – ze starszeństwem od 1 stycznia 1943
podpułkownik – kwiecień 1944

Życie rodzinne

Dwukrotnie żonaty. Z pierwszego związku ze Stanisławą, tragicznie zmarłą w 1941 r., miał dwoje dzieci: Janinę (ur. 1931 r.) i Witolda (ur. 1938 r.). W 1949  ożenił się z Lucyną, z którą miał synów:  Juliana (ur. 1951 r.) i Piotra (ur. 1953 r.).

Odznaczenia

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari – 1 stycznia 1945
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Krzyż Walecznych – dwukrotnie
Krzyż Partyzancki
Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Medal Wojska – 1946

 

cc-niepodleglosc-200x300 Leon Bazała - Cichociemny

Źródła:
  • informacje własne
  • Wikipedia
  • Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 1. Oleśnica: Firma „Kasperowicz – Meble”, 1994, s. 18–19. ISBN 8390249901.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1984, s. 290. ISBN 8321105378.