Tadeusz Burdziński – Cichociemny

Tadeusz Burdziński – Cichociemny

pseud.: „Malina”, „Zenon”, „Krzak”

Burdzinski_Tadeusz-230x300 Tadeusz Burdziński - Cichociemnyvel Tadeusz Stefański, przybrane nazwisko: Stefański

Ur. 26 lutego 1908 w Kijach, zm. 16 stycznia 1970 w Szkocji – dyplomowany oficer Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, major łączności służby stałej, cichociemny, powstaniec warszawski.

Syn Maksymiliana, urzędnika i właściciela majątku w Gołuchowie, i Adolfiny z domu Żakowskiej. Uzyskał maturę w 1929 roku po ukończeniu Gimnazjum Państwowego im. Mikołaja Reja w Kielcach. W latach 1929–1930 uczył się w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty, a w latach 1930–1933 – w Szkole Podchorążych Inżynierii. Od 1933 roku służył jako oficer instruktor w kompanii telegrafistów w 13 Kresowej Dywizji Piechoty i w Centralnej Szkole Podoficerów Korpusu Ochrony Pogranicza w twierdzy Osowiec.

We wrześniu 1939 roku służył w kompanii łączności KOP. 19 września 1939 roku przekroczył granicę polsko-węgierską. Został tam internowany. Od stycznia do czerwca 1940 roku przebywał we Francji, gdzie wstąpił do Wojska Polskiego we Francji, służył w kompanii łączności 3 Dywizji Piechoty (PSZ). Po klęsce armii francuskiej został ewakuowany do Wielkiej Brytanii, został przydzielony do Centrum Wyszkolenia Łączności. Następnie był dowódcą plutonu w 10 szwadronie łączności 10 Brygady Kawalerii Pancernej.

Cichociemny

Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu konspiracyjnym ze specjalnością łączności, został zaprzysiężony 5 października 1942 roku, przyjął pseudonim „Malina”. Został zrzucony w Polsce w nocy z 16 na 17 lutego 1943 roku w ramach operacji lotniczej „Vice” i przydzielony do pracy w Komendzie Głównej AK, w której pracował do lipca 1944 roku w wywiadzie ofensywnym jako samodzielny radiotelegrafista, dowódca kompanii radiołączności „Kram” w Oddziale V Łączności i od maja 1944 roku jako oficer operacyjny baonu radiołączności „Iskra”.

W powstaniu warszawskim był dowódcą zgrupowania radiołączności na Starym Mieście, zastępcą szefa łączności Grupy „Północ”, a we wrześniu był dowódcą radiostacji w Śródmieściu, a następnie – po przejściu kanałami – na Mokotowie.

27 września 1944 roku dostał się do niewoli niemieckiej, skąd uciekł w Skierniewicach. Wrócił do pracy w Oddziale V sztabu Komendy Głównej AK na stanowisku zastępcy szefa oddziału.

Od 1945 roku służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Ukończył kurs Wyższej Szkoły Wojennej. Do śmierci pozostał na emigracji. Zajmował się łowieniem łososi i miał zakład przetwórstwa rybnego.

Twórczość

Autor opowiadań: To wcale nie takie proste, Dzień dobry panie Zenonie, Kanały, które ukazały się w książce Drogi cichociemnych… (wyd. I, II, III, Veritas, Londyn, 1954, 1961, 1972, Bellona, Warszawa, 1993, 2008).

Awanse

podporucznik – 13 sierpnia 1933
porucznik – przed 1 września 1939
kapitan – przed 1 sierpnia 1944
major – 24 września 1944

Odznaczenia

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
Krzyż Walecznych – dwukrotnie
Srebrny Krzyż Zasługi
Croix de Combattants Volontaires (Francja)
King’s Medal for Courage in the Cause of Freedom (Wielka Brytania).

Źródła:
  • informacje własne
  • Wikipedia
  • Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 2. Rzeszów: Wydawnictwo Abres, 1996, s. 30–31. ISBN 8390249952.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1984, s. 298. ISBN 8321105378.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni 1941–1945 – Sylwetki spadochroniarzy. Wojskowy Instytut Historyczny, s. 117–118.