Władysław Flont – Cichociemny

Władysław Flont – Cichociemny

ps.: „Grandziarz”, „Grandziarzon”, „Klawiszon”

FLONT-Władysław-sierż.-łącz-224x300 Władysław Flont - CichociemnyUr. 3 stycznia 1915 w Radomiu, zm. 1 lutego 1988 w Jedlni-Letnisku – podoficer Wojska Polskiego, oficer Armii Krajowej, podporucznik łączności służby stałej, cichociemny.

W 1931 ukończył Miejską Szkołę Rzemieślniczo-Przemysłową w Radomiu i podjął pracę w Państwowej Wytwórni Prochu w Pionkach i od 1936 roku przy budowie fabryki celulozy w Niedomicach jako ślusarz-brygadzista. W latach 1936–1937 odbył służbę w 1 Dywizjonie Pociągów Pancernych.

II wojna światowa

We wrześniu 1939 roku służył w 10 Pułku Strzelców Konnych 10 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej. 19 września przekroczył granicę polsko-węgierską. W styczniu 1940 roku znalazł się we Francji, gdzie do czerwca 1940 roku służył w plutonie motocyklowym 10 Pułku Strzelców Konnych 10 Brygady Kawalerii Pancernej. 18 czerwca dostał się do niewoli niemieckiej, z której uciekł 29 czerwca, przedostał się do północnej Afryki, gdzie został internowany (do grudnia 1942 roku). Następnie przebywał w Wielkiej Brytanii. Został przydzielony do Sekcji Dyspozycyjnej Naczelnego Wodza.

Cichociemny

Zgłosił się do służby w Kraju. Po szkoleniu ze specjalnością radiotelegrafia i dywersja zaprzysiężony 19 stycznia 1944 roku, przeniesiony do Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza. 

Z Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech zrzucony do Polski w nocy z 16 na 17 października 1944 roku w ramach operacji lotniczej „Wacek 1”. Dostał przydział do Oddziału V Okręgu Łódź, gdzie pozostawał w dyspozycji oficera radiołączności „Bugaja”. Na rozkaz komendanta głównego AK z 16 listopada 1944 roku miał przejść do Komendy Głównej. Uniemożliwiło to aresztowanie „Bugaja” 25 listopada 1944 roku. Od grudnia 1944 roku do stycznia 1945 roku służył jako radiotelegrafista w plutonie łączności Oddziału V Podokręgu Piotrków Trybunalski.

9 marca 1945 roku został aresztowany przez NKWD i zwolniony na mocy amnestii 8 października 1945 roku.

Wyjechał z kraju i 11 marca 1946 roku zameldował się w Oddziale Specjalnym Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie. Pozostawał pod dowództwem brytyjskim do grudnia 1946 roku. W 1947 roku wrócił po narzeczoną, jednak pozostał w Polsce. Pracował przy odbudowie fabryk papierniczych. Po 1951 roku pracował w radomskich zakładach pracy, m.in. w Zjednoczeniu Instalacji Sanitarnych Budownictwa Miejskiego, Przedsiębiorstwie Transportowym Handlu Wewnętrznego jako pracownik fizyczny. Od końca lat 50 – jako chałupnik w Spółdzielczości Pracy i na rencie inwalidzkiej.

Awanse

plutonowy – ze starszeństwem od 1 stycznia 1944 roku
sierżant – ze starszeństwem od 18 października 1944 roku
podporucznik –

Odznaczenia

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
Krzyż Walecznych
Krzyż Wojenny (Francja).

Życie rodzinne

Był synem Juliana, stolarza w PKP, i Antoniny z domu Tuszyńskiej. W 1947 roku ożenił się Zofią Kuczyńską (1918–1987). Mieli czworo dzieci: Barbarę zamężną Mańkę (ur. w 1948 roku), Marię zamężną Staszewską (ur. w 1951 roku), Ewę zamężną Markhauser (ur. w 1953 roku) i Władysława.

Źródła:
  • informacje własne
  • Wikipedia
  • Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 2. Rzeszów: Wydawnictwo Abres, 1996, s. 40–42. ISBN 8390249952.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1984, s. 309. ISBN 8321105378.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni 1941–1945 – Sylwetki spadochroniarzy. Wojskowy Instytut Historyczny, s. 252–253.