Norbert Gołuński – Cichociemny

Norbert Gołuński – Cichociemny

ps.: „Bombram”, „Nord”, „Witold”

GOLUNSKI-Norbert Norbert Gołuński - CichociemnyWitold Krajewski, vel Sylwester Jabłoński, vel Mieczysław Niedźwiecki, vel Zbigniew Raczyński

Ur. 22 września 1919 w Gdańsku, zm. 23 kwietnia 2000 – oficer Armii Krajowej, podporucznik marynarki czasu wojny Polskiej Marynarki Wojennej, kapitan żeglugi wielkiej, cichociemny.

Polski Kaszub, obywatel Wolnego Miasta Gdańska. Uczył się w szkole senackiej we Wrzeszczu, a następnie w Gimnazjum Polskim. W 1937 roku wstąpił do gimnazjalnej morskiej drużyny harcerskiej. W 1939 roku rozpoczął naukę w Państwowej Szkole Morskiej w Gdyni. W latach 1939–1941 pływał s/s „Robur VIII” na Morzu Północnym oraz w konwojach do Kanady i Nowego Jorku. Podjął roczne studia nawigacyjne na Uniwersytecie w Southampton.

Cichociemny

Zgłosił się do służby w Kraju. Od maja 1942 roku odbył szkolenie w zakresie wywiadu. Zaprzysiężony 22 kwietnia 1943 roku. Awansowany na podporucznika marynarki ze starszeństwem od 1 czerwca 1943 roku. Przeniesiony do Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzucony do Polski w nocy z 17 na 18 września 1943 roku w operacji „Neon 2”.

Przydzielony do Komendy Głównej Armii Krajowej, do samodzielnej ekspozytury „Lombard” w Referacie „Zachód” Wydziału Wywiadu Ofensywnego „Stragan” w Oddziale II Informacyjno-Wywiadowczego. Działał na terenach Rzeszy, mianowany inspektorem sieci wywiadu morskiego.

Po wybuchu Powstania Warszawskiego w składzie komendy podobwodu Śródmieście Południe jako oficer kontrwywiadu i bezpieczeństwa. Po upadku powstania dostał się do niemieckiej niewoli. Uwolniony 2 maja 1945 roku po wyzwoleniu Lubeki przez wojska angielskie.

Po wojnie

10 maja przerzucony do Anglii. Przydzielony do administracji Kierownictwa Marynarki Wojennej, następnie od 14 czerwca 1945 roku pracował jako młodszy oficer oddziałowy w Obozie Marynarki Wojennej ORP „Bałtyk”.

Powrócił do Polski w lipcu 1947 roku. Podjął pracę jako kapitanem żeglugi wielkiej na statkach Polskich Linii Oceanicznych. W 1950 roku usunięty z pracy w PLO. Na otwartym zebraniu partyjnym został nazwany angielskim szpiegiem, który wkradł się w kadry marynarskie.

Po kilkuletniej przerwie powrócił do pływania w 1956 roku. W 1980 roku przeszedł na emeryturę. Należał do sopockiego koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Był też aktywnym członkiem Kręgu Harcerzy Wolnego Miasta Gdańska.

Zmarł 23 kwietnia 2000 r., pogrzeb z ceremoniałem wojskowym w asyście kombatanckich sztandarów odbył się 27 kwietnia na cmentarzu w Sopocie.

Odznaczenia

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari – 1946 albo 1948
Krzyż Walecznych – 15 sierpnia 1946
Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami – 2 października 1944
Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” – Rozeta z Mieczami

Życie rodzinne

Syn Sylwestra sekretarza Sądu Wolnego Miasta Gdańska i Łucji z domu Ceynowy. W 1947 roku ożenił się w Niemczech z Łucją Zych (ur. w 1915 roku), z którą miał syna Michała (ur. w 1948 roku).

 

Źródła:
  • informacje własne
  • Wikipedia
  • Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 2. Rzeszów: Wydawnictwo „Abres”, 1996, s. 50–51. ISBN 8390249952.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1984, s. 315. ISBN 8321105378.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni 1941–1945 – Sylwetki spadochroniarzy. Wojskowy Instytut Historyczny, s. 176.
  • Darek Szczecina: Cichociemni z Sopotu. Norbert Gołuński – z lilijką w życiorysie. 2012-09-16
  • Jan Kazimierz Sawicki, (red.): Kadry morskie Rzeczypospolitej. T. 5: Polska marynarka wojenna – dokumentacja organizacyjna i kadrowa oficerów, podoficerów i marynarzy (1918–1947). Gdynia: Polskie Towarzystwo Nautologiczne, 2011, s. 390. ISBN 9788393272204.