Ludwik Fortuna – Cichociemny

Ludwik Fortuna – Cichociemny

ps.: „Siła”, „Nadzieja”

FORTUNA-Ludwik-kpt.-dypl.-piech-222x300 Ludwik Fortuna - Cichociemnyvel Michał Zabiełło

Ur. 20 marca 1913 w Żurawicy, zm. 1999 – dyplomowany oficer Wojska Polskiego, kapitan piechoty służby stałej, cichociemny.

W 1931 roku ukończył Państwowe Gimnazjum nr 1 w Jarosławiu. W latach 1932–1934 uczył się w Szkole Podchorążych Piechoty.

II wojna światowa

We wrześniu 1939 roku walczył jako dowódca kompanii zwiadu 54 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych. 8 grudnia 1939 roku przekroczył granicę polsko-węgierską, gdzie został internowany. W marcu 1940 roku znalazł się we Francji, gdzie do czerwca 1940 roku służył w 6 kompanii 7 Pułku Piechoty 3 Dywizji Piechoty. Następnie przebywał w Wielkiej Brytanii, służąc w 8 kompanii 3 batalionu strzelców 1 Brygady Strzelców.

Cichociemny

Zgłosił się do służby w Kraju. Po przeszkoleniu ze specjalnością w dywersji zaprzysiężony 7 kwietnia 1942 roku i przeniesiony do Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza. Później przeszedł kurs (III kurs na obczyźnie) w Wyższej Szkole Wojennej. Po praktyce w Oddziale III Sztabu Naczelnego Wodza przerzucony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech.

Zrzucony do Polski w nocy z 19 na 20 maja 1944 roku w ramach operacji lotniczej „Weller 18”. Przydzielony do Podokręgu Nowogródek AK jako szef sztabu Podokręgu, objął to stanowisko 26 czerwca (rozkazem Komendy Głównej AK z 12 czerwca).

Represje

17 lipca 1944 został aresztowany przez wojska sowieckie. Lata 1944–1947 spędził w więzieniach (początkowo więzienie na Łukiszkach, potem siedziba NKWD przy ul. Ofiarnej w Wilnie) oraz w obozie na zesłaniu w Związku Radzieckim.

Po wojnie

Po powrocie do Polski w lipcu 1947 roku podjął w listopadzie tego roku pracę jako urzędnik w Okręgowym Urzędzie Likwidacyjnym w Rzeszowie, następnie w latach 1949–1970 pracował w Rejonowym Przedsiębiorstwie Przemysłu Paszowego „Bacutil” w Katowicach na stanowiskach kolejno: kierownika bhp, starszego technika ds. wynalazczości i racjonalizacji, kierownika służby inwestycyjnej. Później pracował w: Zarządzie Inwestycji Produkcyjnych Śląskiego Zjednoczenia Budownictwa Miejskiego w Katowicach jako kierownik działu inwestycji i przygotowania produkcji (1970–1972), Chorzowskim Przedsiębiorstwie Produkcji Materiałów Budowlanych (1972–1973), Ośrodku Rozwojowo-Badawczym Śląskiego Zjednoczenia Budownictwa Miejskiego w Katowicach (1973–1978). Od 1978 roku na emeryturze.

Odznaczenia

Krzyż Walecznych – czterokrotnie.

Życie rodzinne

Był synem Józefa, kołodzieja i Franciszki z domu Hnatowskiej. W 1939 roku ożenił się z Janiną Malską (ur. w 1913 roku), z którą miał córkę Zofię (po mężu) Woźniak (ur. w 1949 roku).

Źródła:
  • informacje własne
  • Wikipedia
  • Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 1. Oleśnica: Firma „Kasperowicz – Meble”, 1994, s. 38–39. ISBN 8390249901.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1984, s. 310. ISBN 8321105378.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni 1941–1945 – Sylwetki spadochroniarzy. Wojskowy Instytut Historyczny, s. 224–225.