Kazimierz Bilski – Cichociemny

Kazimierz Bilski – Cichociemny

Bilski_Kazimierz-198x300 Kazimierz Bilski - Cichociemny

Kazimierz Bilski, plik NAC

ps. Rum

Ur. 10 grudnia 1913 w Kamiennej, zm. 12 stycznia 1979 w Londynie – major Polskich Sił Zbrojnych, cichociemny, uczestnik Powstania Warszawskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

 

Urodził się w Kamiennej (obecnie część miasta Skarżysko-Kamienna), jego ojciec pracował na kolei. W 1923 r. rozpoczął naukę w gimnazjum matematyczno-przyrodniczym, po ukończenie czterech klas naukę kontynuował w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie.

Po zdaniu matury w 1932 roku wstąpił do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie, którą ukończył w 1935 roku i rozpoczął zawodową służbę wojskową. W marcu 1938 r. przydzielony do 10 Brygady Kawalerii.

II wojna światowa

W czasie kampanii wrześniowej dowódca 1 zmotoryzowanej kompanii zaporowej 90 batalionu saperów 10 Brygady Kawalerii. Przeszedł cały szlak bojowy 10 Brygady Kawalerii. 18 września 1939 roku wraz z całą brygadą przeszedł na Węgry, następnie przez Jugosławię i Włochy dotarł do Francji 7 października 1939 roku. Tam dowódca kompanii w Centrum Wyszkolenia Saperów w Thouars. 

Cichociemny

14 lutego 1940 roku zgłosił się do służby w Kraju. W czerwcu 1940 r. dowódca kompanii saperów w 1 Brygadzie Strzelców. Na przełomie 1942/1943 r. ukończył kurs w Wyższej Szkole Wojennej, następnie w Oddziale VI Specjalnego Sztabu Naczelnego Wodza.

8 marca 1943 roku zaprzysiężony na rotę AK. Zrzucony do Polski w nocy z 25 na 26 lipca 1944 r. w ramach operacji lotniczej „Wildhorn III” („Most 3”), na lądowisko „Motyl” w okolicach wsi Wał Ruda (pow. brzeski) 18 km od Tarnowa. Jako emisariusz Oddziału VI otrzymał zadania z zakresu łączności kurierskiej.

Koła samolotu ugrzęzły w podmokłej ziemi, dopiero przy czwartej próbie, po ok. 65 min. pilot poderwał „Dakotę” do lotu. W drodze powrotnej samolot zabrał zdobyte przez wywiad AK części rakiety V-2 oraz przygotowany przez naukowców raport w tej sprawie.

Razem z nim skoczyli: Zdzisław Jeziorański ps. Zych, Leszek Starzyński ps. Malewa, Bogusław Wolniak ps. Mięta.

Powstanie Warszawskie

Po wybuchu powstania w dyspozycji Komendy Obwodu Śródmieście AK, następnie jako oficer do zadań specjalnych komendanta 4 Rejonu. Od 12 sierpnia 1944 r.  dowódca Batalionu „Rum” który zorganizował. Podczas próby przebicia do Śródmieścia, podjętej przez obrońców Starówki nocą z 30 na 31 sierpnia, dowodził lewym skrzydłem wspomagającego natarcia od strony Śródmieścia. Zdobył wówczas m.in. koszary policji przy ul. Ciepłej.

20 września po wejściu batalionu w skład 15 Pułku Piechoty „Wilków” AK w dyspozycji dowódcy pułku.

Po kapitulacji powstania w niewoli niemieckiej, początkowo w Stalagu VIIIB Lamsdorf, a następnie w Oflagu VIIA Murnau.

Po wojnie

Powrócił 6 czerwca 1945 r. do Wielkiej Brytanii, gdzie nadal służył w wojsku. W 1947 roku zdemobilizowany w stopniu majora.

Pozostał na emigracji, początkowo jako inżynier w Emiratach Arabskich a następnie w Londynie, tam zmarł.

Awanse

podporucznik – 1935
porucznik – 1938
kapitan – 1944
major – 1947

Odznaczenia

Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari
Krzyż Walecznych (trzykrotnie)

 
 
Źródła:
  • informacje własne
  • Wikipedia
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2010, s. 364-365 i inne. ISBN 978-83-245-8766-7.
  • Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 T.1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 34–35. ISBN 83-211-0758-3.