Eugeniusz Chyliński – Cichociemny

Eugeniusz Chyliński – Cichociemny

ps. „Frez”, „Szkolnik”, „Walter”, „Witold”, „Gryz”

37-928-211x300 Eugeniusz Chyliński - Cichociemny

Eugeniusz Chyliński, plik NAC

vel Eugeniusz Wojtczak vel Eugeniusz Moraczewski vel Antoni Taraszkiewicz

 

Ur. 19 marca 1915 w Kozicach, zm. 10 lutego 1990 w Raciborzu – polski księgowy, oficer Polskich Sił Zbrojne na Zachodzie i Armii Krajowej, porucznik piechoty, cichociemny.

Ukończył w 1935 roku Szkołę Kadetów nr 1 we Lwowie. W latach 1935–1936 uczył się w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty.

II wojna światowa

We wrześniu 1939 roku walczył w 32 Pułku Piechoty, a następnie, od 17 września, w 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej w obronie Modlina jako dowódca plutonu w 7 kompanii 3 batalionu. 8 grudnia 1939 roku przekroczył granicę polsko-węgierską, został internowany.

W marcu 1940 roku dotarł do Francji, gdzie pracował w obsadzie Szkoły Podchorążych Piechoty w Coëtquidan. 8 czerwca 1941 roku dostał się do Hiszpanii i przez Portugalię i Gibraltar w październiku 1941 roku do Wielkiej Brytanii.

W okresie od października 1941 roku do marca 1943 roku walczył w 1 plutonie rozpoznawczym 1 Dywizji Pancernej.

Cichociemny

Zgłosił się do służby w Kraju. Został przeniesiony do Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza i po przeszkoleniu konspiracyjnym ze specjalnością w dywersji został zaprzysiężony 31 stycznia 1943 roku na rotę Armii Krajowej.

Zrzucony w Polsce w nocy z 24 na 25 marca 1943 roku w ekipie XXVIII, w ramach operacji lotniczej „Cellar”. Od września 1943 roku przydzielony do Kedywu Okręgu Wilno AK jako inspektor dywersji. Prowadził szkolenia dywersyjne w oddziałach dyspozycyjnych „Baza” i „Egzekutywa”. 

Brał m.in. udział w licznych akcjach rozbrojenia żołnierzy niemieckich, wysadzeniu transportu k. Solecznik Wielkich na trasie kolejowej Wilno – Lida (4/5 grudnia 1943 roku);  nieudanej zasadzce koło Kiemieliszek 1 i 2 stycznia 1944 roku; 19 stycznia w nieudanej próbie (uszkodzenie instalacji elektrycznej) wysadzenia transportu koło Kieny na trasie kolejowej Wilno–Mińsk, 2 lutego w akcji wysadzenia transportu koło Koraciszek na trasie kolejowej Wilno–Kowno, 18 marca wysadzenia transportu kolejowego koło Kolonii Kolejowej na trasie Wilno–Mińsk; w nieudanej (ostrzał z karabinu maszynowego z bunkra) próbie wysadzenia transportu kolejowego na trasie do Święcian (26 marca 1944 roku).

Aresztowany 19 kwietnia 1944 roku w Wilnie. 16 maja odbity przez patrol „Bazy” i „Egzekutywy” w brawurowej akcji w czasie transportu z więzienia na Łukiszkach do szpitala św. Jakuba po zasymulowanym ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego. 19 maja dostał przydział do oddziału partyzanckiego „Frycza”, gdzie był instruktorem. Następnie pracował (w ramach akcji o kryptonimie „Pod Słońcem”) jako instruktor na oficerskich kursach minersko-sabotażowych. Walczył w operacji wileńskiej jako dowódca kompanii (60-osobowego oddziału dywersyjno- minerskiego) w 3 Zgrupowaniu Czesława Dębickiego, „Jaremy”.

Po wojnie

Pozostał w Wilnie po wkroczeniu Armii Czerwonej. Na początku lipca 1946 roku aresztowany przez NKWD i trafił do więzienia przy ul. Ofiarnej. Po przesłuchaniach i torturach został wywieziony na Syberię, gdzie przebywał do 1957 roku.

Po powrocie do Polski zamieszkał w Modzurowie, gdzie pracował jako księgowy w Stacji Hodowli Roślin. Od sierpnia 1961 roku należał do PZPR.

Po śmierci pochowany na cmentarzu „Jeruzalem” w Raciborzu.

Awanse

kapral podchorąży – ze starszeństwem od 7 sierpnia 1938 roku
podporucznik – ze starszeństwem od 1 grudnia 1942 roku
porucznik – 1943 rok.

Odznaczenia

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Upamiętnienie

1 września 2017 r. imię por. cc Eugeniusza Chylińskiego otrzymał Zakład Poprawczy i Schronisko dla Nieletnich w Raciborzu.

W czerwcu 2018 odbędzie się w Raciborzu dwudniowy bieg terenowy pod patronatem prezydenta miasta.

 

Życie rodzinne

Syn Wawrzyńca, ławnika sądowego, i Stanisławy z domu Wojtczak. W 1958 roku ożenił się z Krystyną Jadwigą Krasnowolską z domu Góralewicz (1927–1975). Mieli pasierbicę Ewę zamężną Mikę i synów: Przemysława (ur. w 1959 roku), Jarosława (ur. w 1961 roku) oraz córkę Barbarę (ur. w 1966 roku).

 

 

Źródła:
  • informacje własne
  • Wikipedia
  • Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 3. Zwierzyniec – Rzeszów: Obywatelskie Stowarzyszenie „Ostoja”, 2002, s. 26–29. ISBN 8390249952.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1984, s. 302. ISBN 8321105378.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni 1941–1945 – Sylwetki spadochroniarzy. Wojskowy Instytut Historyczny, s. 155–156.